Bir proje, Contextator’daki her şeyin birimidir: dokümanlarını, gömmelerini, indeksleme geçmişini ve tam olarak bir MCP endpoint’ini sahiplenir. Bir projeye bağlı istemci bir başkasının dokümanlarını asla göremez.
Ajanlarınızın soru sorduğu her bilgi bütünü için bir proje açın — genelde ürün başına, takım başına ya da müşteri başına.
Bir proje oluşturmak
Panoda New project’e basın (ya da yalnızca n yazın).
| Alan | Kurallar |
|---|---|
| Project name | Küçük harf, rakam, - ve _; bir harf ya da rakamla başlar, en fazla 63 karakter. Benzersiz olmalı |
| Documentation directory | Opsiyonel. İzin verilen bir kök içindeki klasör (/docs/...), projenin ilk kaynağı olur |
| Index now | Bir ilk indeksleme çalıştırmasını hemen kuyruğa alır |
Ad URL’niz olur, bu yüzden ajan ayarlarına yapıştırmaktan memnun olacağınız bir şey seçin:
http://localhost:3444/mcp/<project-name>
Adı dikkatli seçin. Bir projeyi yeniden adlandırmak, eski URL ile ayarlanmış her istemciyi kırar, bu yüzden onu kalıcı sayın. Pratikte yeniden adlandırmak için: yeni bir proje oluşturun, aynı kaynakları ekleyin ve istemcilerinizi güncelleyin.
Bir projeyi klasörsüz oluşturmak tamamen normaldir — sonradan Add source ile git depoları, yüklemeler ya da Notion ekleyebilirsiniz.
New project yalnızca
rootveadminhesapları için görünür, Delete da öyle — yeni bir/mcp/<name>yüzeyi, örnek düzeyinde bir karardır. Birmemberhesabı, proje sayfasında Members altında eklendiği projeler içinde çalışır; bkz. Hesaplar ve İzinler.
Bir projenin içinde ne var
project "handbook"
├── source "policies" (local directory) → policies/onboarding.md
├── source "api" (git repository) → api/reference/auth.md
└── source "notion" (Notion workspace) → notion/Engineering/Runbooks.md
Her doküman yolu, geldiği kaynağın adıyla başlar. İki kaynağın aynı anda README.md içermesine izin
veren de, bir ajanın yanıtının nereden geldiğini söylemesini sağlayan da budur. Bkz.
Belge Kaynakları.
MCP erişimi
Yeni bir projenin endpoint’i varsayılan olarak token required’dır: onu oluşturmak ilk token’ını üretir ve gizli anahtarı oluşturma diyaloğunda bir kez gösterir, böylece endpoint ilk saniyeden itibaren kapalıdır. Bu varsayılan olmadan önce, yeni bir proje open’dı — hesap ya da token olmadan URL’sine ulaşabilen herkese yanıt verirdi — ve güncelleme, zaten var olan bir projenin modunu geriye dönük olarak değiştirmez. Modun her iki yönde de değiştiği yer, proje sayfasındaki MCP access panelidir:
| Mod | Ne anlama gelir |
|---|---|
| open | http://localhost:3444/mcp/<project-name>’e ulaşan her istemci projeyi arayabilir ve okuyabilir |
| token required | Yalnızca Authorization: Bearer ctxm_… gönderen bir istemci yanıtlanır; geri kalan her şey 401 alır |
| account required | Yalnızca bu projenin üyesi olan bir hesap adına davranan bir istemci yanıtlanır; her istekte yeniden denetlenir |
Üçü bu sırayla daralır ve daralttıkları şey, kimseyi adlandırmayan çağrıcıdır — anonim bir istek ya da
statik bir ctxm_… token. Bir hesabı adlandıran kimlik bilgisi ise open dâhil her modda, her
istekte o hesabın üyeliğine karşı denetlenir: üye olmayan, mod ne derse desin 403 alır; bir üyeliği
kaldırmak ya da bir hesabı devre dışı bırakmak bağlantıyı bir sonraki çağrısında keser. İstemci böyle
bir kimlik bilgisini OAuth 2.1 üzerinden alır; tarayıcı tabanlı MCP connector’larının zaten konuştuğu
şey budur. account required ise anonim hiçbir yol bırakmayan moddur; statik bir token orada bu
yüzden reddedilir.
Aynı üyelik kuralı bir connector yetkilendirilirken de geçerlidir. OAuth onay sayfasında oturum açan
hesap projeyi okuyamıyorsa, sayfanın kendisi 403 yanıtlar (No access to this project) ve connector
hiçbir şey duymaz; böylece bir istemci yönlendirmeyi bir projenin kimlere ait olduğunu öğrenmek için
kullanamaz. Erişim onay sayfası ile düğmeye basış arasında kaybedilirse, connector olağan
access_denied’ı alır. Projesi silindikten sonra takas edilen bir kod invalid_grant ile yanıtlanır.
Modu değiştirmek proje üzerinde manager hakları gerektirir — pratikte bir
root ya da admin hesabı. Token üretmek ve iptal etmek bir editor’ün işidir; projeyi görebilen
herkes, tokenlarının listesini adlarıyla görür. Hangisi ne: Hesaplar ve İzinler.
New token, gizli değeri yalnızca bir kez, oluşturulduğu anda gösterir. Sunucu yalnızca onun
bir hash’ini saklar, bu yüzden kopyalanmamış bir token kurtarılamaz, yalnızca değiştirilebilir.
Sonrasında liste yalnızca adını, ilk birkaç karakterini (ctxm_9f3a…) ve en son ne zaman kullanıldığını
gösterir.
Bir projeyi token required’a çevirmek açık MCP oturumlarını kapatır, bir token’ı iptal etmek de öyle — istemcinin bir sonraki isteğinde değil, hemen. Token gerektiren ve hiç tokenı olmayan bir proje ulaşılamaz olur, bu yüzden endpoint’in hazır olduğunu birine söylemeden önce ilk token’ı üretin.
Netleştirilmesi gereken bir şey: bir token, o endpoint için bir kimlik bilgisidir, bir hesap değil. Hiçbir kimlik ve doküman bazlı kural taşımaz, bu yüzden onu elinde bulunduran kişi projede indekslenen her şeyi okur. Her istemciye kendi token’ını verin, böylece biri diğerlerini rahatsız etmeden iptal edilebilir. Aynısı arkasındaki kaynaklar için de geçerlidir: Contextator, bir sayfanın izinlerini Confluence’tan, Notion’dan ya da bir git host’undan projeye taşımaz; bu yüzden kitlesi daha dar olan materyal kendi projesine aittir — bkz. Güvenlik. Bir istemcinin bunu nasıl gönderdiği: Yapay Zekâ İstemcilerini Bağlamak.
Durumlar
| Durum | Anlamı |
|---|---|
idle |
Hiçbir şey çalışmıyor. Son çalıştırma başarılı oldu |
queued |
İndeksleyiciyi bekliyor; o aynı anda tek bir projeyi işler |
indexing |
Şu anda senkronize ediyor, tarıyor ya da gömüyor |
error |
Son çalıştırma başarısız oldu, ya da kaynaklardan biri senkronize olamadı. Neden gösterilir |
Bir kaynaktan kaynaklanan error durumu hiçbir şeyin çalışmadığı anlamına gelmez: diğer kaynaklar yine
indekslendi, ve mesaj şöyle okunur: 2/3 sources synced; notion: <reason>.
Yeniden indeksleme
| Ne zaman kullanılır | |
|---|---|
| Re-index | Normal durum. Her kaynağı senkronize eder ve yalnızca içeriği değişen dosyaları yeniden gömer |
| Force re-index | Chunk ayarlarını değiştirdikten sonra, ya da indeksin hashleme’nin göremeyeceği bir şekilde bayat olduğundan şüphelendiğinizde |
Contextator, gömme modeli değiştiğinde de kendiliğinden tam bir yeniden indeksleme zorlar — bkz. Gömme Modelleri.
Bir çalıştırma sırasında ne olduğunun ayrıntıları: İndeksleme.
Silme
Delete (onaylamak için iki kez) projeyi, kaynaklarını, dokümanlarını, chunk’larını ve çalıştırma
geçmişini kaldırır, açık MCP oturumlarını kapatır ve DATA_DIR altında somutlaştırdığı dosyaları
(git checkout’ları, yüklemeler, Notion, Confluence, S3, Google Drive ve GitHub çekimleri, dokümantasyon sitesi getirmeleri) siler.
Kendi dosyalarınıza asla dokunulmaz: /docs’a bağlanan dokümantasyon salt okunurdur, ve local
directory kaynakları olduğu yerde taranır.
Proje indekslenirken silme bir 409 ile reddedilir — çalıştırmanın bitmesini bekleyin. Denetim canlı
çalıştırmanın yanı sıra projenin saklanan durumuna da bakar; bu yüzden saklanan durumu hâlâ
indexing olan bir proje de reddedilir. Yeniden başlatma
normalde projeyi böyle bırakmaz: başlangıçta sunucu böyle bir projeyi error’a alır, bir interrupted
çalışma kaydeder ve kendiliğinden artımlı bir çalışma kuyruğa alır. Proje yalnızca log’da
recovery of interrupted index runs failed görünürse indexing’de kalır ve Re-index devre dışıdır;
o zaman çalıştırmayı POST /api/projects/<id>/reindex ile ya da bir push webhook’uyla başlatın. Bkz.
Sorun giderme ve
İndeksleme. Ve denetim proje başına bir kilit
altında tekrarlanır, bu yüzden silmeyle aynı anda başlayan bir çalışma ikisinin arasına sızamaz.
Birden fazla proje
İndeksleyici aynı anda tek bir projeyi işler, çünkü gömme CPU’ya bağlıdır. Kuyruktaki bir proje hangi projeyi beklediğini gösterir. Bir dağıtımın kaç proje tutabileceğine dair bir sınır yoktur; her biri yalnızca başka bir URL’dir.